เมนู

บทความล่าสุด

นวนิยาย Romantica

การเขียนนวนิยายอีโรติก

ผู้กำลังออนไลน์

· บุคคลทั่วไปออนไลน์: 1

· สมาชิกออนไลน์: 0

· สมาชิกทั้งหมด: 728
· สมาชิกใหม่: kunyada

เจ้านกเอี้ยงตีวิดทำไร

ดูกระทู้

 พิมพ์กระทู้
บาปรักสีชมพู บทที่ ๑
Spannga
#1 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 02-11-2009 10:14
ภาพประจำตัวผู้ใช้

Super Administrator

ข้อความ: 60
เข้าร่วม: 13.08.08

ภายในห้องมืดสนิท แม้แต่มือของตัวเองที่ยื่นออกมายัง มองไม่เห็น หยาดรุ้งนอนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่ม เธอยังไม่หลับ เพราะความรู้สึกรุ่มร้อนยังค้างคาอยู่ในตัว

หยาดรุ้งแต่งงานกับรัชภูมิ เทพประทานเดือนกว่าแล้ว ใครๆ ก็พูดกันว่าเธอโชคดี เป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉา ที่สามารถเอาชนะใจหนุ่ม รูปหล่อประสบความสำเร็จอย่างรัชภูมิได้ ทั้งๆที่เธอเป็นเพียงหญิง สาวธรรมดาๆ ไม่ได้ร่ำรวย และไม่ได้มีชื่ออยู่ในสารบบของวงสังคม ชั้นสูงใดๆ ทั้งสิ้น ตอนที่หยาดรุ้งทำงานเป็นผู้ช่วยเลขานุการให้รัชภูมิ เธอก็เห็นสาวๆสวยๆ เข้ามาพัวพันกับเขาทอดสะพานให้เขา แต่รัชภูมิ ก็หาวิธีหลีกเลี่ยงได้อย่างนุ่มนวลใจเย็น
นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้หยาดรุ้งแอบชอบเขา แต่ไม่เคยคิดจะรัก เพราะมีความรู้สึกว่า มันออกจะเป็นการฝันเกินไป ใครจะมาสนใจ ผู้หญิงอย่างเธอ อย่างมากก็แค่ความห่วงใยเอาใจใส่เหมือนเจ้านาย กับลูกน้องเท่านั้น แต่คนที่คอยเพาะเชื้อความฝันให้เธอกลับเป็น นพดล ซึ่งเป็นเลขาตัวจริงของรัชภูมิ คอยชี้ช่องบอกเสมอว่า

“ท่าทางเจ้านายผม จะชอบคุณนะ”

หยาดรุ้งคงจะไม่เก็บมาคิดมากหรอก ถ้านพดลจะไม่ใช่
เลขาคู่ใจของรัชภูมิ และรัชภูมิให้ความไว้วางใจกับนพดลมาก ประเภท ไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่เสมอ ก็เพิ่งจะเพียงสองสามเดือนก่อน แต่งงานนี่ละมัง ที่เธอสามารถเอาตัวไปแทรกพวกเขาได้บ้าง นั่นก็ เพราะรัชภูมิสั่งให้เธอติดตามเขาไปประชุมในที่ต่างๆ บางครั้งก็ไปถึง ต่างประเทศ

ทั้งรัชภูมิและนพดลต่างดูแลเธอเป็นอย่างดี จนเธอคิดว่าเธอ ช่างโชคดีเสียนี่กระไร ที่ได้ทำงากับผู้ชายที่แสนจะอ่อนโยนและมีเสน่ห์ อย่างรัชภูมิ และมีเพื่อนร่วมงานที่มีอารมณ์ขันอย่างนพดล

หยาดรุ้งสามารถหยอกล้อคุยเล่นกับนพดลอย่างจริงใจสนิท สนมกับเขามากกว่ารัชภูมิ ก็แน่สิ...รัชภูมิเขามีฐานะเป็นเจ้านาย เธอ จะกล้าได้อย่างไร แต่บางครั้งเธอก็สังเกตเห็นเหมือนกันว่ารัชภูมิไม่ พอใจจนเหมือนโกรธ ที่เธอทำตัวสนิทสนมกับนพดลมากเกินไป

“เขาหึง” นพดลบอก

หยาดรุ้งจึงได้แต่หัวเราะ เพราะคิดว่าเขาพูดตลกไป แต่หลัง จากนั้นไม่นานรัชภูมิก็ทำให้เธอทั้งแปลกใจและดีใจเป็นที่สุด เมื่อเขา ขอเธอแต่งงาน พร้อมกับสวมแหวนเพชรเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ ในคืนที่เธอและเขากลับจากงานเลี้ยงต้อนรับลูกค้าที่โรงแรมแห่งหนึ่ง โดยมีนพดลยืนยิ้มเป็นสักขีพยาน

แล้วรัชภูมิก็ทำเหมือนคนใจร้อน หลังจากนั้นเพียงสามเดือน เขาก็จัดให้มีงานแต่งงานขึ้น มันไม่ยุ่งยากมากนัก เพราะนพดลเป็นคน ช่วยจัดการทุกอย่าง แม้แต่เรื่องชุดเจ้าสาวก็ยังเป็นนพดลคนดูแลคอย รับส่งเธอไปลองชุด และเขาก็แสดงความยินดีกับเธอโดยการกอดและ จูบเธอที่หน้าผากเหมือนกับเป็นพี่ชาย แต่ทำให้รัชภูมิหน้าบึ้งเมื่อเห็น เธอคิดว่าเขาหึงจึงออกจะปลื้มไม่น้อย จนลืมคิดไปว่า...
รัชภูมิขอแต่งงานกับเธอ โดยไม่เคยบอกรักเธอเลยสักคำ

งานแต่งงานไม่ได้จัดอย่างยิ่งใหญ่แต่อย่างใด แต่หยาดรุ้ง ก็คิดว่าดีแล้ว แขกโดยมากก็เป็นคนทำงานที่บริษัท ทั้งญาติของเธอ และของเขาแทบจะไม่มีใครมาในงานนี้เลย ทางครอบครัวของเธอส่ง เพียงการ์ดแสดงความยินดีมาให้ ซึ่งเธอก็ไม่ได้นึกน้อยอกน้อยใจอะไร เพราะญาติคนเดียวที่เธอเหลืออยู่ก็เป็นเพียงอาสะใภ้เท่านั้น มันเป็น เรื่องเศร้าของครอบครัวที่ได้รับอุบัติเหตุเสียชีวิตพร้อมกัน ตั้งแต่เธอ ยังเรียนอยู่ปีสาม เธอติดสอบจะตามไปทีหลังพร้อมกับอาสะใภ้ที่เพิ่ง จะลางานได้ แต่คนที่ยกโขยงไปก่อนถูกรถสิบล้อวิ่งกินเลนสวนมาชน เสียชีวิตทั้งหมด

ส่วนญาติของรัชภูมิก็มีเพียงนางใจยา ซึ่งเป็นกึ่งญาติกึ่งคน สนิทที่อยู่กับครอบครัวของเขามานานเท่านั้นเอง จากสายตานางใจยา ที่มองดูเธอนั้น มันดูกึ่งสงสัยกึ่งเห็นใจแปลกๆ แต่เธอไม่สนใจหรอก เพราะกำลังตื่นเต้นมีความสุขเสียจนไม่สนว่าใครจะมองยังไง
แต่เธอเองก็คิดวุ่นวายสับสนประหม่าไปหมด เมื่อถึงเวลา เข้าหอ และในตอนนั้นเองเธอก็เพิ่งคิดขึ้นได้ว่า รัชภูมิไม่เคยจูบเธอเลย สักครั้ง

แน่นอนเธอหมายถึงการจูบอย่างดูดดื่ม เหมือนที่เธอเคยอ่าน ในนวนิยายโรแมนติก เมื่อถูกจูบเธอจะอ่อนระทวยเหมือนนางเอก ไหม? บทรักมันจะสุขสมอย่างนั้นจริงๆหรือ เขาจะพอใจในเรือนร่างของ เธอหรือเปล่า...เขาจะอ่อนโยนแต่เร่าร้อนไหม?

แต่เธอกลับไม่ได้คำตอบในคืนนั้น เพราะหลังจากส่งตัวเข้า
หอ ซึ่งก็เป็นห้องสวีทของโรมแรมที่จัดงานนั้นเอง รัชภูมิพูดกับเธอ
กับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนตามแบบฉบับของเขาว่า

“รุ้งคงเหนื่อย พักผ่อนเถอะ ผมไม่อยากกวนคุณในคืนนี้

แต่ถ้ากลับไปบ้านเราเมื่อไหร่ ผมจะทำให้รุ้งเป็นผู้หญิงที่มีความสุข
ที่สุด ผมสัญญา”

เขารวบตัวเธอเข้าไปกอดและจูบเบาๆ ที่หน้าผากก่อนจะ ผละออกจากห้องไป ปล่อยให้เธอนั่งงงอยู่เป็นครู่ ก่อนที่จะอาบน้ำ ชำระร่างกาย ขึ้นเตียงนอนด้วยความรู้สึกกึ่งเสียดายกึ่งโล่งใจ หลับฝัน ไปกับจินตนาการที่เคยอ่านในนวนิยาย.

แต่นี่หรือ...คืนแต่งงานของเธอ?

รุ่งเช้ารัชภูมิพาไปยังเรือนหอ เขาบอกว่าชื่อบ้านกุหลาบ เขา ไม่ยอมให้เธอเห็นก่อนเพราะอยากให้เธอแปลกใจ และมันก็เป็นเช่นนั้น จริงๆ เมื่อเธอได้เห็น จากด้านนอกมันเป็นบ้านชั้นเดียวปลูกอยู่ท่าม กลางต้นไม้ใหญ่รายล้อมบนเนินต่ำๆ ปกคลุมด้วยหญ้าเขียว ตัวบ้าน เป็นอิฐเปลือยสีแดงที่ปลูกดอกไม้สีสดไว้ด้านหน้า ที่หน้าต่างมีกระถาง ดอกไม้สีสดห้อยระย้าลงมา ลานด้านหน้าเป็นสวนหย่อมมีชุดเก้าอี้ไม้ ยาวตั้งอยู่ มันสวยงามน่ารักมากจนเธอไม่รู้สึกอะไรที่ไม่ได้ไปอยู่ที่ คฤหาสน์เทพประทานอันโอ่อ่า ที่อยู่ห่างกันประมาณร้อยเมตร และ เมื่อเข้าไปในบ้านเธอยิ่งชอบมากขึ้น แม้จะเป็นเพียงชั้นเดียวแต่พื้น ที่ใช้สอยกว้างขวางเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างเป็นสีไม้โอ๊คเข้าชุดจัดวาง อย่างเรียบหรู

“นี่ห้องรุ้ง” รัชภูมิบอกเมื่อเปิดประตูห้องให้เธอเข้าไป มันมีเตียงใหญ่ที่เด่นอยู่กลางห้อง หมอนผ้าปูเป็นสีเขียวสลับขาว

“มาทางนี้ ผมจะให้ดูอะไร” รัชภูมิพยักหน้าให้เธอเดินไป
ยังประตูด้านหนึ่งแล้วเปิดออก

“มีมุมส่วนตัวให้รุ้งไปแช่น้ำเล่นด้วย”
“โอ ... วิเศษจังเลยค่ะ”

หยาดรุ้งอุทานเมื่อมองอ่างน้ำวนขนาดใหญ่ตั้งเด่นอยู่ด้านนอก อยู่ภายใต้แมกไม้ใหญ่ที่ร่มครึ้ม รอบๆ ยังเต็มไปด้วยไม้ดอกสีสด
ที่ปลูกสลับกันเป็นหย่อม

ที่ทำให้น่าหลงใหลก็คือมีขั้นบันไดหินเตี้ยๆ แต่กว้างที่ทอดลง ไป มีน้ำไหลผ่านเป็นชั้นจนไปถึงอ่างน้ำ และถัดจากอ่างน้ำไปก็เป็น สระว่ายน้ำที่ยาวประมาณสามคูณสิบเมตร เมื่อเดินไปสุดขอบสระ ก็จะเป็นส่วนลานหลังบ้านปูด้วยกระเบื้องดินเผาสีน้ำตาล มีโต๊ะเก้าอี้ ไม้ตั้งอยู่ชุดหนึ่ง มองจากจุดนี้ย้อนกลับไปก็เห็นอ่างน้ำวนได้

“ผมดีใจที่รุ้งชอบ นพดลบอกว่ารุ้งชอบแช่น้ำเล่น”

น้ำเสียงเขาอ่อนโยน เมื่อมายืนซ้อนหลังโอบเอวเธออย่าง สนิทสนม แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น รัชภูมิผละจากเธอกลับไปที่ห้องอย่างรวดเร็ว ครู่หนึ่งก็ออกมาบอก กับเธอว่า

“ผมมีงานด่วนต้องรีบไป รุ้งพักให้สบายเลยนะวันนี้ อยาก จัดเปลี่ยนบ้านยังไงก็ได้ตามใจ ผมสั่งเด็กที่ตึกลงมารับใช้ รุ้งอยาก ได้อะไรก็บอกเขา เย็นๆ ผมจะกลับมาไปกินข้าวที่ตึกใหญ่คุณแม อยากเจอคุณ”

เขาจุ๊บที่หน้าผากเธอก่อนจะไป ตอนนั้นเธอไม่ขัดเคืองอะไร สิ่งแวดล้อมรอบตัวทำให้เธอมีความสุขเสียจนไม่สนใจว่านี่...เป็นเช้า วันรุ่งขึ้นหลังคืนแต่งงานด้วยซ้ำ

หยาดรุ้งไม่เคยเจอคุณนงนิจคุณแม่ของรัชภูมิ เพราะเขาไม่ เคยพามาพบ แต่นพดลเคยเล่าว่าคุณนงนิจเป็นค่อนข้างเก็บตัว ท่าน มีโรคประจำตัวหลายโรคจึงไม่สุงสิงกับใคร ตั้งแต่คุณโอภาส

คุณพ่อของรัชภูมิเสียชีวิตแล้ว หยาดรุ้งก็หวังอย่างเต็มที่ว่าเธอจะเข้า กับมารดาของเขาได้ เพราะตอนที่แม่เธอยังมีชีวิตอยู่นั้น เธอกับ แม่สนิทกันมาก ชีวิตเธอไม่อาจจะเรียกได้ว่าขาดความอบอุ่น แม้พ่อ
แม่จะเสียไปหมดแล้ว แต่ตอนแต่งงานนพดลก็ยังพูดเป็นเชิงขำๆว่า


“ดีจังไม่ต้องไปขอรุ้งกับใคร ไม่ต้องเสียค่าสินสอด”
แต่ยังไงเธอก็ผ่านมันมาได้ด้วยตัวเองอย่างงดงาม ซึ่งถ้าพ่อ แม่อยู่ก็คงภูมิใจ เพราะเธอไม่เคยทำอะไรเสื่อมเสียและตอนนี้เธอ ก็แต่งงานมีสามีให้ท่านหายห่วงแล้ว

แต่อาหารเย็นวันนั้น รัชภูมิไม่สามารถปลีกตัวจากงานได้ เธอจึงรับประทานอาหารกับมารดาของเขาตามลำพัง หยาดรุ้งไม่ แน่ใจว่าท่านจะชอบเธอหรือไม่ เพราะคุณนงนิจนั้นไม่ค่อยจะพูด แต่ท่านก็ถามถึงรัชภูมิที่ไม่ได้มาด้วย เมื่อเธอบอกว่าเขาติดธุระ ท่าน ก็เพียงแต่พยักหน้าและกล่าวขอโทษที่ไม่ไปงานแต่ง เนื่องจากแน่น หน้าอกกะทันหัน หลังรับประทานอาหารเสร็จท่านก็พยักหน้าให้นาง ใจยาเอาสิ่งหนึ่งมาให้เธอบอกว่า

“สร้อย ฉันรับเธอเป็นสะใภ้ หวังว่าเธอจะรักและอยู่กับ รัชภูมิได้นานๆ“

เมื่อหยาดรุ้งกลับมาเปิดดูที่เรือนหอ ก็เห็นเป็นสร้อยมีจี้ เพชรรูปดอกกุหลาบ ก็น่ารักดี เธอไม่คิดจะตีเป็นราคา เพราะเป็นคน ไม่ถนัดในการใช้เครื่องประดับจึงเก็บเอาไว้ในตู้ แล้วก็นั่งเหงารอ รัชภูมิจนดึกและหลับไปไม่รู้ตัว

จนเช้านั่นแหละเธอจึงรู้ว่ารัชภูมิกลับมาแล้ว และเขาก็นอน
อีกห้องหนึ่งที่มีประตูเปิดเชื่อมถึงกันได้ เขาทักทายเธอตอนเช้าใน ชุดที่พร้อมจะออกไปทำงานขณะที่เธอยังอยู่ในชุดนอน เขาแนะนำว่า ถ้าเธอเบื่อหรือเหงา ก็ให้ออกไปชอบปิ้งหรือทำอะไรก็ได้ตามใจ แต่เมื่อ เธอขอไปทำงานรัชภูมิก็ปฏิเสธ

“พักอยู่บ้านดีกว่า รุ้งไม่ต้องทำงานแล้ว”
ตอนแรกเธอก็รู้สึกดีอยู่หรอกที่ เหมือนได้พักอยู่รีสอร์ตส่วน
ตัว อ่านหนังสือแช่น้ำที่อ่าง อาหารการกินก็โทรสั่งที่ครัวตึกใหญ่ได้
ว่างๆ ก็ออกไปช้อปปิ้งซื้อโน่นซื้อนี่ แม้รัชภูมิจะไม่ได้ให้เงินสดเธอใช้ แต่เธอก็ใช้จ่ายได้อย่างสบายเพราะเขาทำบัตรเครดิตให้เธอ

การไปชอปปิ้งบ่อยครั้งเข้า ก็ทำให้เธออยากมีธุรกิจเล็กๆ เป็นของตัวเอง เธออยากจะเปิดร้านขายเสื้อผ้ามือสอง แต่ต้องเป็น สินค้าแบรนด์เนม ก็ได้มีโอกาสคุยกับรัชภูมิเหมือนกัน

“รุ้งอยากทำก็ตามใจ แต่หาข้อมูลให้มากกว่านี้ แล้วคุยกัน อีกทีดีไหม?”

ความจริงความคิดนี้ก็ใช่ว่าเธอจะลงมือคนเดียวหรอก ก็มีคนที่ช่วยคิด คือคุณสุวดีเจ้าของร้านเสื้อที่เธอไปเป็นลูกค้าจน สนิทสนมกัน คุณสุวดีมีแผนกสินค้ามือสองอยู่ในร้านไม่ใหญ่นัก เพราะเป็นการทดลองทำเฉพาะคนรู้จักเท่านั้น เธอเองบางชุดที่ใส่แล้ว ไม่ชอบใจก็ยังเคยเอาไปฝากขายด้วยซ้ำไป ก็แนวโน้มมันดีเธอกับ คุณสุวดีก็เลยคุยกันว่าน่าจะหาทำเลเปิดร้านให้เป็นล่ำเป็นสันเสียเลย แล้วก็คิดไปถึงการสั่งเสื้อผ้าจากต่างประเทศด้วย ประสบการณ์ที่เธอ ทำงานในบริษัทอิมพอร์ตเอ็กซปอร์ตของรัชภูมิ ก็ทำให้เธอคิดฝัน ไปไกลเหมือนกัน

แต่เมื่อผ่านไปร่วมเดือนเธอก็เริ่มเบื่อและเซ็ง และเพิ่งจะ รู้ตัวว่า เธอเจอกับรัชภูมิในตอนเช้าก่อนไปทำงานและรับโทรศัพท์ ของเขาที่โทรเข้ามาประจำในตอนเที่ยง และจะโทรมาตอนเย็นเพื่อจะ บอกว่าเขากลับดึกไม่ต้องรอ

นี่หรือชีวิตแต่งงานของเธอ...ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอยัง

เป็นสาวบริสุทธิ์อยู่หลังแต่งงานเป็นเดือน แล้วเธอก็เริ่มคิดไปถึง ข่าวลือที่เคยได้ยินว่า รัชภูมิเป็นเกย์ นั่นมันทำให้เธอรู้สึกคลางแคลงใจ แต่ก็หายเป็นปลิดทิ้งเมื่อรัชภูมิบอกกับเธอเช้าวานนี้ว่า เขาจองตั๋ว
เครื่องบินเพื่อจะพาเธอมาฮันนีมูนแล้ว

“ไปเที่ยวทะเลกัน ความจริงอยากพารุ้งไปไกลกว่านี้ แต่ งานมันรัดตัวเหลือเกินรุ้งก็รู้นี่ ไปค้างสักคืนสองคืน ถ้ามีเวลามากกว่า นี้ ผมจะพาไปอิตาลี อยากไปไม่ใช่หรือ?“

เขาพูดแค่นั้นหยาดรุ้งก็แสนจะสุขใจ มันเป็นความใฝ่ฝัน ที่เธออยากไปและเขารู้ ก็คงเป็นเพราะนพดลบอกกับเขา เพราะเธอ ชอบฝันเฟื่องให้นพดลฟังบ่อยๆ


เธอกับรัชภูมินั่งเครื่องมาถึงสายวันนี้เอง ออกจากสนามบิน ก็มีรถมารับ คนขับหน้าตาดีทีเดียว รัชภูมิบอกว่าเป็นเพื่อนเขา แต่ไม่ ยักจะแนะนำให้เธอรู้จัก เธอเองก็ไม่ได้สนใจนักแม้จะมีความรู้สึกว่า เพื่อนคนนี้ของเขาลอบมองเธอบ่อยๆ

เมื่อมาเชคอินที่โรงแรม รัชภูมิก็ปล่อยให้เธอเป็นส่วนตัว เขาออกไปไหนเธอไม่รู้ แต่เมื่อใกล้เที่ยงก็โทรมาหาเธอบอกว่า ให้ลง มากินที่ห้องอาหาร หรือจะสั่งขึ้นไปกินในห้องก็ได้ ไม่ต้องรอเขา

หยาดรุ้งกะจะเตรียมเซ็งอยู่แล้ว ขนาดมาฮันนีมูนเขายัง จะทิ้งให้เธอหง่าวอีกหรือ แต่ก็ผิดคาด เมื่อช่วงบ่ายรัชภูมิกลับมา และทำตัวได้วิเศษมาก เพราะทั้งวันเขาพาเธอขับรถเที่ยวที่ต่างๆ เมื่อได้แวะร้านขายของที่ระลึก หยาดรุ้งไปติดใจเอาตุ้มหูคู่หนึ่ง มัน เป็นห่วงวงกลมสีทอง มีจี้ที่เป็นตัวอักษรวายทำด้วยเปลือกหอยแต่ ถูกอัดอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมคล้ายการอัดกรอบพระ มีเพชรประดับ อยู่ตามกรอบสี่เหลี่ยม รัชภูมิใจดีซื้อเพิ่มให้เธออีกคู่หนึ่ง เป็นอักษรอาร์ บอกว่ามันเป็นตัวอักษรขึ้นต้นชื่อของเขา หยาดรุ้งนึกสนุกเลยใส่ข้าง หนึ่งเป็นตัวอาร์ อีกข้างเป็นตัววายซึ่งขึ้นต้นด้วยชื่อเธอเช่นกัน

วันนี้ทั้งวันรัชภูมิทำให้เธอมีความสุข เหมือนเป็นคู่แต่งงาน กันใหม่ ตอนค่ำเขาพาเธอไปกินอาหารใต้แสงเทียน และคอยสั่งไวน์
ให้เธอดื่มบ่อย ๆ จนเธอล้อเขาว่า

“คุณภูมิจะมอมไวน์รุ้งหรือคะ?”

“คืนนี้จะเป็นคืนที่รุ้งจะต้องมีความสุขที่สุด ผมสัญญา”

รัชภูมิกระซิบบอก แต่หลังจากที่กินเสร็จแล้วเกือบสามทุ่ม แทนที่เขาจะพาเธอขึ้นห้องพักเลย กลับพาขึ้นรถขับมาที่ชายทะเล แล้วก็จอด ชวนเธอเดินคลอเคลียกันเลียบชายหาดอย่างสุขใจ แต่ แล้วจู่ๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย รัชภูมิจับมือเธอวิ่งเหมือนเด็กๆ ตรงไปที่บ้านพักหลังหนึ่ง

“เราจะค้างที่นี่” เขาบอก

หยาดรุ้งมองบ้านหลังขนาดย่อม เป็นผนังกระจกสูงจรด เพดาน มองออกไปเห็นทะเลเห็นคลื่นโหมแรง สายฟ้าวูบวาบแยก ย้ายลงทะล

“กลัวไหม เดี๋ยวผมปิดม่านให้ รุ้งมานั่งที่โซฟาก่อนเถอะ”

หยาดรุ้งเดินไปที่โซฟาแล้วมองรอบๆ บ้านนี้กว้างขวางทัน สมัยมีสองห้องนอนและมีครัวแบบที่เห็นคุ้นตาในหนังฝรั่งด้วย

รัชภูมิชวนเธอดื่มต่อที่โซฟายาว แต่การดื่มที่เป็นส่วนตัวเช่น นี้ มันทำให้เธอร้อนรุม เมื่อรัชภูมิกอดเธอไม่ยอมห่าง บางครั้งก็จูบ แผ่วๆที่ใบหูใช้มือปัดผ่านหน้าอกเธอบ้าง เหมือนเขาจะค่อยๆ เล้าโลม เธอ

หยาดรุ้งคิดว่านี่คงถึงเวลาที่เธอรอคอยเสียทีแล้ว เมื่อ รัชภูมิสอดลิ้นเข้าไปในปากเธอ มันเป็นครั้งแรกที่เขาจูบเธออย่างนี้ กลิ่นไวน์กรุ่นในปากเมื่อลิ้นเขาค่อยๆ ชอนไชไปทั่ว เธอแปลกใจที่เธอ ไม่ค่อยจะรู้สึกอะไรทั้งๆ ที่อยากรู้มานานว่า หากถูกจูบอย่างนี้แล้วจะ รู้สึกอย่างไร...ไม่ได้รังเกียจแต่ก็ไม่ได้เร้าใจอย่างที่คิด แต่เมื่อเขารั้งเธอ ไปนั่งที่ตัก มือสอดเข้าไปใต้กระโปรงเธอลูบเคล้นมันเบาๆ
หยาดรุ้ง ถึงกับหายใจขัดความรุ่มร้อนแผ่ซ่าน เธอนึกอายในครั้งแรกแต่ก็ปล่อย ตัวตามสบายเคลิบเคลิ้มไปกับสิ่งที่เขากำลังทำบนร่างเธอ นี่คือ สามีของเธอ...เขามีสิทธิ์

“หน้าอกรุ้งสวยมากรู้ไหม?”

เขากระซิบบอกเมื่อซุกหน้าลงไป ความร้อนในกายเธอเพิ่ม ขึ้น จะเป็นเพราะอารมณ์หรือฤทธิ์ของเหล้าที่เขาให้เธอดื่มเมื่อครู่ ไม่รู้ได้ เมื่อเธอนึกอยากจะให้เขาสัมผัสเธอมากขึ้น โดยปราศจากอาภรณ์ ใดๆกางกั้น
แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ไม่ใช่มือถือของเขาแต่เป็น โทรศัพท์ที่อยู่บังกะโลนี้

รัชภูมิลุกขึ้นไปรับ ปล่อยให้เธอนั่งหัวใจเต้นตึกจากการ เล้าโลมของเขา วันนี้แล้วที่เขาและเธอจะได้เป็นสามีภรรยากันทาง พฤตินัยเสียที แล้วสิ่งหนึ่งที่วูบเข้าในความคิด เออ...ทำไมเขายังไม่ พาเธอไปจดทะเบียนสมรสเสียทีนะ ทำแต่งานจนลืมเรื่องนี้กันไปเลย

เธอหันไปมองรัชภูมิที่รับโทรศัพท์ ได้ยินแว่วๆ คล้ายกับว่า ใครบางคนมาตามนัดไม่ได้ แล้วเขาก็วางหูทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะ ยิ้มนิดๆ หันมาเย้าเธอเล่นว่า

“เอ ... เราไปถึงไหนแล้ว”

“รุ้งเวียนหัวจังเลยค่ะ” เธอแกล้งบอก

“มาสิ ผมจะพาคุณเข้าห้อง”

หยาดรุ้งยิ้มสมใจ แต่เมื่อลุกขึ้นก็รู้สึกมึนจริงๆ เธอไม่สนใจ
ว่าเขาจะพาเธอเข้าห้องไหน หรือจะมีเสื้อผ้าเปลี่ยนไหม ความร้อน
ที่รุมเร้าเช่นนี้ สมควรแก้ผ้าตามประสาผัวเมียได้

“จะขัดข้องไหม ถ้าผมจะขอออกไปดื่มต่อ อีกสักสองสามแก้ว รอรุ้งอาบน้ำ”

หยาดรุ้งส่ายหน้า อาบน้ำหรือ?

“มีผ้าเช็ดตัวอยู่ในห้องน้ำ รอผมที่เตียงไม่ต้องสวมอะไร” เขากระซิบบอกก่อนจะเดินออกไป

เมื่อเธออาบน้ำเสร็จพันกายด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เดิน ออกมาจากห้องน้ำได้ไม่กี่ก้าวเสียงฟ้าก็ผ่าโครม ไฟฟ้าดับพึ่บ

“รุ้งเป็นอะไรหรือเปล่า?” เสียงเขาถามทั้ง ๆ ที่ไม่เห็นหน้ากัน

“เปล่าค่ะ” เธอตอบ คลำทางไปที่เตียง

“เดี๋ยวผมจะไปหาไฟฉาย รออยู่ที่เตียงอย่าไปไหนนะ”

เสียงรัชภูมิสั่งกำชับหนักแน่น เสียจนหยาดรุ้งอดยิ้มออกมา ไม่ได้ ก็เธอจะไปไหนได้ล่ะตอนนี้ ในเมื่อไม่มีอะไรจะใส่ นอกจาก นอนรอเขาอย่างเตรียมพร้อมเท่านั้น

แต่เขาก็ช่างปล่อยให้เธอรอนานเหลือเกิน...ห้องที่มืดมิดสนิท จนมองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเองอย่างนี้ทำให้เธออายน้อยลง เมื่อ ปัดผ้าห่มออกจากตัว ลืมตาฟังเสียงฝนที่ดังลอดเข้ามา อารมณ์ที่ถูก รัชภูมิปลุกเอาไว้มันค้างคา ไม่ทำให้เธอหลับง่ายๆ เหมือนอย่างเคย เธอ กำลังรอรัชภูมิด้วยใจจดจ่อ แล้วก็จินตนาการเรื่องบนเตียงอย่างที่ เคยอ่านในหนังสือได้ดูในภาพยนตร์ บอกกับตนเองอย่างไม่อายว่า เธอต้องการ เธออยากรู้ และเธอก็รอคอยมาตลอด เธอควรจะได้ใน สิ่งนี้ในเมื่อเธอแต่งงานกับเขาแล้ว
หยาดรุ้งนอนรอด้วยใจจดจ่อ แต่เมื่อนานเข้าอาการรุมร้อน
ก็เริ่มลดลง เธอเริ่มง่วงเพราะดื่มเข้าไปไม่น้อย

จะเป็นอย่างไรนะ ถ้ารัชภูมิกลับเข้ามาแล้วเห็นเธอหลับ...
ช่างสิ...อยากให้เธอคอยนานเองนี่นา


หยาดรุ้งถามเองตอบเอง แนบหน้าลงบนหมอนอย่างเซ็งๆ แรงกดที่ใบหูทำให้เธอเจ็บแปลบขึ้น เธอลืมถอดตุ้มหูนี่เอง
หญิงสาวขยับตัวจะถอดออกทั้งมืดๆ แต่ก็ชะงักเมื่อมีเสียง
เปิดประตูเข้ามาเธอแกล้งนอนนิ่งหลับตา ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่จำเป็น มืด ออกอย่างนี้เขามองไม่เห็นหรอกว่าเธอหลับจริงหรือเปล่า

“วะ”

หยาดรุ้งได้เสียงเขาอุทานอย่างหงุดหงิดขึ้นมา พร้อมๆ กับ เสียงที่เหมือนเขาจะสะดุดเข้ากับปลายเตียงเธอไม่เคยได้ยินรัชภูมิ กล่าวคำสบถมาก่อน เขาสุภาพเสมอ แต่กลิ่นเหล้าคงจะเป็นคำตอบ ได้ดี เขาคงนั่งดื่มคนเดียวอีกหนักเอาการ

เขามานั่งที่เตียง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าแทบจะนั่งทับเธอเข้าให้ แล้ว ในความมืดเธอคิดว่าเขากำลังถอดเสื้อผ้า มีเสียงถอดเข็มขัด เสื้อ กางเกงที่คงโยนพรึบไปโดยไม่สนใจ ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนเหมือน ลืมไปเลยว่ามีเธออยู่ด้วย สักครู่เธอก็ได้ยินเสียงกรนเบา ๆ

ถ้ารู้ว่าเธอยังตื่นรอเขาอยู่ เขาจะทำอย่างไรนะ หยาดรุ้งคิด แต่ไม่กล้าพอที่จะปลุกเขา แล้วก็ถอนใจอย่างเซ็งๆ
คงจะนอนจริง ๆ ได้แล้วกระมัง

ตอนแรกเขาไม่รู้ว่ามือตัวเองพาดไปถูกอะไรแต่เมื่อพบ กับความอ่อนหยุ่นก็อดไม่ได้ที่จะลูบคลำเล่น และเมื่อสำนึกแน่ชัดว่า มันคืออะไร เขาก็ยิ้มกว้างออกมา อาการง่วงซึมหายไปเป็นปลิดทิ้ง เมื่อใช้มือลูบพาดผ่านร่างกายที่เปลือยเปล่า ร่างนั้นส่งเสียงอืออา ในลำคออย่างพึงใจ ความมืดมันไม่เคยเป็นอุปสรรคในเรื่องอย่างนี้ เขาซุกหน้าลงที่เนินนุ่ม ดอมดมกลิ่นกายหอมสดชื่นที่กระตุ้นแรง
ปรารถนาจนหายใจขัด ความครัดเคร่งของตุ่มไตที่แข็งเมื่อเขาลาก ไล้เลียผ่าน ก่อกำหนัดจนต้องครอบครองดูดดื่มมันราวกับคนหิวโหย เสียงครางแผ่วของร่างใต้กายที่หยัดเหยียดเข้าหายิ่งสร้างความร้อนรุม
แก่นกายชูชันขึ้นมารวดเร็ว โอ...ร่างนี้ช่างเย้ายวนต่างจากที่เคยนัก
มันไม่เคยสร้างความเร้าใจอย่างนี้มาก่อน แต่ยังก่อนเขาไม่เคยมุ่ง โจมตีแบบนี้ รุนแรงแบบนี้ ผู้หญิงของเขาต้องพร้อมและร้อนกว่านี้
เขาฝังจมูกที่ร่องเนินสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเกลือกกลิ้ง ใบหน้าถูไถไปบนทรวงอวบอิ่ม แล้วไล้เลียไปที่ลำคอไปสู่ใบหู แล้วก็ ต้องสะดุดชั่วครู่ ก่อนจะใช้มือถอดตุ้มหูเหวี่ยงออกไปอย่างไม่สนใจ ทั้งสองข้าง เขาเริ่มใหม่โดยการประกบที่ริมฝีปากดูดดื่มความฉ่ำ หวานอย่างที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้พบเนิ่นนานเสียจนร่างร้อนรุม เคร่งครัดใต้เขาอ่อนระทวย เธอส่งเสียงเหมือนขัดใจ เมื่อเขาถอนริม ฝีปากออก แล้วก็กลายเป็นเสียงครางกระเส่าเมื่อเขาย้อนกลับมา ซุกไซ้กอบกุมเนินทรวง ดูดกลืนส่วนแข็งเป็นไตของเธออีกครั้งอย่าง เมามัน ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนต่ำลงไปจนถึงที่หมาย ทันทีที่เขาแทรก ลิ้นเข้าไป ร่างนั้นถึงกับบิดเกลียวส่งเสียงหวีดออกมาเบาๆ เขาชอบ ผู้หญิงที่เร่าร้อนเช่นนี้ มันทำให้เขาตื่นแข็งไปด้วย
ความช่ำชองที่เขาละเลงเล่นตรงนั้นทำใหเจ้าของร่างบิดร่อน เขายิ้มอย่างพึงพอใจก่อนจะเคลื่อนตัวขึ้นด้านบน มาที่ทรวงอวบอิ่ม อีกครั้ง แต่ใช่จะละทิ้งความร้อนรุมที่ตรงนั้นให้เธอเดียวดาย เมื่อ มือข้างหนึ่งยังกอบกุมมัน แหย่สำรวจเข้าไปในความเปียกชื้นของเธอ แล้วเขาก็ประสานบรรเลงทั้งส่วนบนและล่างของเธออย่างช่ำชอง จนกายเธอร้อนร่อนบิดครางไปมา
“เดี๋ยวจ้ะที่รัก ฉันรู้” เสียงเขาแหบพร่า เบียดสะโพกลง ระหว่างเรียวขาของเธอให้แยกออกเพื่อเปิดทางสะดวก ก่อนจะค่อยๆ ตรงดิ่งเข้าไปอย่างช้าๆ เขาชะงัก เมื่อรู้สึกเหมือนมีเยื่อปราการบางๆ ขวางเอาไว้ แต่มันก็ไม่ได้หยุดยั้งความเร่าร้อนและแรงพิศวาสได้ แต่อย่างใด เขาฉีกผ่านมันอย่างอ่อนโยนแต่ก็ไม่วายได้ยินเสียง
อุทานของเธอ กรงเล็บเธอจิกที่ไหล่เขาเหมือนลืมตัว เขารีบประกบ
ริมฝีปากสอดลิ้นเข้าไปปลอบประโลมความเจ็บปวดเล็กน้อยของเธอ เหมือนสัญญาที่จะให้ความสุขอย่างที่เธอต้องการ อย่างที่เธอรอคอย อย่างที่เธอร้องหา แล้วบรรเลงจังหวะเข้าออกอย่างช้าๆ อ่อนโยนให้ คุ้นเคย ก่อนจังหวะจะเปลี่ยนไปกระชั้นเฉียบแหลม รุกเร้าด้วย อารมณ์ร้อนแรง
หยาดรุ้งนึกว่าตัวเองฝันไป แต่ความเจ็บแสบที่ได้รับ บอกเธอว่าไม่ใช่ความฝัน และความเจ็บนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว ทดแทนด้วยความร้อนที่ฉีดพล่าน กายรุมเร้าด้วยอารมณ์โหยหา ล้ำลึก แม้จะหลับตาแต่เธอก็รู้ว่าตอนนี้ รัชภูมิกำลังอยู่บนตัวเธอ เขายังอยู่ในตัวเธอ กำลังเติมเต็มให้กับเธอ เร่งเร้าเธอด้วยอารมณ์ พึงเพริดอย่างที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน แรงอารมณ์ที่เธอไม่เคยรู้ว่า มันจะสุขหวานทรมานเช่นนี้ แรงอารมณ์ที่เธออดไม่ได้ที่จะขยับ สอดรับประสานบรรเลงโยกย้ายไปกับเขาตามสัญชาตญาณ หอบ ฮักไปกับความถี่กระชั้นของละลอกคลื่นแห่งความสุขสมที่โหมซัด ทยอยเข้ามาอย่างเร่งเร้า คล้ายจะเผาให้กายเธอไหม้ด้วยความ หฤหรรษ์ แล้วราวกับร่างของเธอจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อความ เสียวสยิวมันขึ้นถึงขีดสูงสุดจนไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้อีก เธอ กรีดร้องออกมาอย่างไม่รู้ตัว มือจิกที่บ่าเขาแน่น ลมหายใจขาดห้วง ร่างไหวระริกสั่นขณะที่เขาโอบกอดเธอไว้แน่น
เธอไม่ได้ฝัน เธอได้รับความรักจากสามีของเธออย่างเต็ม ที่แล้วตอนนี้ และมันช่างวิเศษเหลือเกิน รัชภูมิยังนอนซบอยู่บนตัวเธอ เขายังอยู่ในตัวเธอ ศีรษะซุกอยู่ที่อกเธอ หายใจหอบไม่แพ้กัน หญิงสาวขยับตัวจูบแผ่ว ๆ ที่บ่าเขาอย่างเต็มตื้นด้วยความรู้สึกลึก ล้ำเป็นสุข
“มันเหมือนฝัน” เสียงเธอแหบราวกับไม่ใช่เสียงตัวเอง
มีเสียงเหมือนเขาหัวเราะอยู่ในลำคอ ก่อนจะยกร่างไปคว่ำ ฟุบอยู่เคียงข้างเธอ แต่มือของเขายังกอดก่ายเธอเอาไว้
ความเงียบปกคลุมอยู่ในความมืดอยู่ชั่วครู่ แล้วหยาดรุ้ง ก็สะท้านขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเขาใช้ลิ้นแหย่เข้าที่ใบหูของเธอ
“ยังไม่หลับใช่ไหม?” เสียงถามพึมพำต่ำๆ
เมื่อเขาก็พลิกตัว ริมฝีปากของเขาก็ประกบ สอดลิ้นเข้าไป ในปากเธอ สำรวจซอกซอนไปทั่วทั้งโพลงปากอย่างช้าๆ เย้าแหย่เธอ อีกครั้ง ตอนนี้แม้หยาดรุ้งตื่นตัวเต็มที่แล้วแต่ก็ยังหลับตาตอบสนอง เขาไปตามลีลาที่ไม่แน่ใจนัก แต่ไม่ช้าธรรมชาติในตัวก็สอนให้เธอ ประสานไปกับเขาได้อย่างดูดดื่มร้อนแรงขึ้นมา มันให้ความรู้สึก ดีเสียยิ่งกว่าครั้งแรกที่เขาจูบเธอที่โซฟาเสียอีก
อาการตอบรับของเธอเล่นเอาเขาถึงกับสะท้านแข็งขึ้นในทันใด และไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว เธอก็พลิกกายขึ้นมาคร่อมร่างเขา ทุกอย่าง ที่เขาเคยทำให้เธอ เธอเลียนแบบมาได้ทั้งหมด เขาแทบจะหลั่งทะลัก ออกมาเมื่อเธอดูดกลืนเขาอย่างเมามัน ก่อนที่จะทำให้ตัวเองขายหน้า เขาจึงต้องพลิกกลับให้เธออยู่ด้านล่าง ดำดิ่งเข้าไปอย่างเฉียบพลันจน เธอสะท้านเฮือก แล้วความอุ่นชื้นที่โอบรัดก็สุดที่จะเร่งเร้าตอดตุบ มันทำให้เขาลืมตัวเร่งกวดไปอย่างกระชั้นถี่ยิบอย่างบ้าคลั่ง ครั้งนี้อาจ จะเร็วกว่าครั้งแรกแต่มันก็ถึงขีดสุดได้ไม่แพ้กัน
ทั้งคู่นอนหอบเคียงข้างกันอยู่ในความมืด ไม่มีใครเอ่ยปาก แต่เมื่อเขาใช้มือลูบไล้ทรวงอกเธอเล่นอีกครั้ง ก็อดจะยิ้มไม่ได้เมื่อ
ส่วนยอดก็แข็งเป็นไตตอบรับอย่างง่ายดายเช่นเดิม เขาคลึงเคล้า มันเล่น ก่อนจะพลิกกายให้หันเข้าหาอีก
หยาดรุ้งสูดหายใจเมื่อเขาซุกหน้าที่เนินทรวงดูดดื่มมันอย่าง
ทะนุถนอม และครั้งนี้การโลมเล้าสอดประสานเรือนกาย ก็เป็นไป
อย่างช้าๆ นุ่มนวล ถ่ายทอดความรู้สึกทั้งให้และรับได้อย่างลึกซึ้ง ด้วยภาษากายที่เป็นธรรมชาติ
เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดหยาดรุ้งถึงกับถอนใจอย่างเป็นสุข เธอ ไม่คิดว่า เมื่อผ่านความสุขสมมาถึงสองครั้งแล้ว เขายังร่วมรักกับเธอ ได้อย่างหอมหวานงดงามถึงเพียงนี้ มันทำให้เธอตื้นตันจนน้ำตาซึม ไปกับความอ่อนโยนที่สามีได้มอบให้เธอ
“ฉันรักคุณค่ะ คุณภูมิ”เธอกระซิบ
คิ้วเขาขมวดในความมืด น้อยคนนักที่จะเรียกเขาว่า คุณภูมิ แต่ร่างอบอุ่นที่เบียดอยู่ก็ช่างทำให้เขาสะท้านสะเทือนนัก จนอดไม่ได้ ที่จะกกกอดเธอแน่นเข้า
“ยัยแม่มดตัวน้อยของฉัน” เสียงเขาห้าวต่ำ
หยาดรุ้งยิ้มกับสมญานั้น แต่เมื่อเขารั้งร่างเธอมากอด เอาไว้ แต่เธอเข้าใจผิดว่าเขาจะเริ่มมันอีกครั้งจึงพูดว่า
“ยอมแพ้ค่ะ”
“ขอกอดเฉยๆ” เขางึมงำตอบ
หยาดรุ้งระบายยิ้มน้อยๆ ในความมืด เมื่อเขากอดกระชับเธอ จากด้านหลัง กายเปลือยเปล่าสัมผัสแนบชิด แล้วอาการครึ่งหลับครึ่ง ตื่นก็เคลิบเคลิ้มไปกับการถูกลูบไล้สัมผัสจนความอุ่นร้อนแผ่ซ่าน ความวาบหวิวล่องลอยไปในอากาศ ความหวานสุขสมถาโถมเข้า หาเธออีกครั้ง มันคุ้มค่ากับการรอคอยเสียจริงๆ กับคำว่า ฮันนีมูน

หยาดรุ้งถูกเขย่าตัวปลุกเธอลืมตาอย่างงัวเงีย ห้องเปิด ไฟสว่าง รัชภูมิในเครื่องแต่งกายเรียบร้อย ใบหน้าเขากังวลเล็กน้อย เมื่อบอกว่า
“คุณแม่เข้าโรงพยาบาลต้องรีบกลับ เครื่องจะออกอีกสอง

ชั่วโมง รีบหน่อยนะ”
หญิงสาวไม่รอช้ารีบเข้าไปห้องน้ำ นึกสงสัยว่ารัชภูมิไปมี เรี่ยวแรงจากไหน ถึงได้ลุกไปเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนแต่เช้ามืดอย่างนี้
เมื่อเปิดน้ำหยาดรุ้งรู้สึกแสบในส่วนนั้นเล็กน้อย แต่เธอก็ ยิ้มเป็นสุข อดนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ไม่ได้ รัชภูมิแสนจะเร่าร้อน และอบอุ่น และครั้งสุดท้าย เธอยิ้มกับตัวเอง... มันเป็นจริงหรือว่าเธอ ฝันไปเองนะ
น่าเสียดายที่มาได้แค่คืนเดียวแล้วต้องกลับ และเช้านี้ รัชภูมิก็ดูเฉยเมยเป็นปกติ ราวกับว่าไม่เคยผ่านการร่วมรักอย่างถึงใจ กับเธอมาทั้งคืน เธอไม่เข้าใจเหมือนกันว่า เซ็กส์สำหรับเขามันจบลง แค่บนเตียงเท่านั้นหรือ ความรู้สึกอ่อนโยนอ่อนหวานไม่ได้ต่อเนื่อง หรอกหรือ สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้เธอใกล้ชิดกับเขามากขึ้นเลยอย่างนั้นหรือ
หยาดรุ้งคิดอย่างน้อยใจ แต่เพียงชั่ววูบก็ต้องถอนหายใจ รู้สึกละอายเล็กน้อย เธอคิดถึงแต่ความสุขของตัวเอง รัชภูมิเป็นห่วง แม่ของเขาที่เข้าโรงพยาบาล แต่เธอกลับมาคิดถึงแต่เรื่องนี้ได้ ... น่าเกลียด!
เมื่อออกมาจากห้องน้ำ หยาดรุ้งก็เห็นชุดของเธอวางแผ่อยู่ บนเตียง เธอขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นผ้าคลุมเตียงสีฟ้ายับย่นเพียง เล็กน้อย เมื่อคืนมันสีเขียวไม่ใช่หรือ เออแนะ...เขาจัดเตียงด้วยหรือ เรียบร้อยเหมือนไปได้ใช้เลยทั้งคืน ดูเถอะ...เขาเตรียมไว้ให้เธอแม้แต่ ชุดชั้นใน เธอยิ้มออกเมื่อคิดว่า เขาไม่ได้เฉยเมยกับเธอนักหรอก อาจจะเป็นประเภทไม่พูดมาก แต่บทจะเอา...ก็หนักเหมือนกัน
หยาดรุ้งแต่งตัวเสร็จแล้วก็ยิ้มให้กับสาวร่างอวบประกายตา สดใสซุกซนที่สบตาเธอในกระจก ถึงบ้านก่อนก็ได้ ใช่ว่าเรื่องอย่างนี้ จะมีเพียงคืนเดียวนี่นา

เสียงโทรศัพท์ดังยาวนาน จนชายหนุ่มที่นอนคว่ำหน้า
อยู่บนเตียงรู้สึกตัวว่าเขาไม่ได้แว่วเสียงไปเองนั่นแหละ จึงยอมเอื้อม มือสะเปะสปะไปยกหูโทรศัพท์ขึ้น
“ฮัลโหล”
“มอร์นิ่งค่ะคุณภาค“ เสียงหวานใสตอบมา “วามเองนะคะ ตื่นแล้วยังเอ่ย วามโทรมาขอโทษที่ไม่ได้ไปตามนัดเมื่อคืน ไม่โกรธ ใช่ไหมคะ?”
“ไม่โกรธครับ” ภาคภูมิตอบโดยอัตโนมัติ ปิดปากหาว อย่างเซ็งๆ เขามักจะมีอารมณ์แบบนี้เสมอเมื่อตื่นในตอนเช้า โดย เฉพาะการถูกปลุกขึ้นมา ไม่อยากตื่นเอง
“วามขอแก้ตัว โดยการเลี้ยงดินเนอร์คุณภาคนะคะ” เสียง วามรินอ้อนมาตามสาย
“ไม่เป็นไรครับคุณวาม”
“ไม่ได้หรอกค่ะ” วามรินยืนยัน “วามไม่ยอมให้คุณภาค เห็นวามเป็นคนเหลวไหล ไม่รักษาคำพูดหรอกค่ะ ถ้าเมื่อคืนไม่ติด งานเลี้ยงรับรองแขกของคุณพ่อแล้วละก็ อะไรก็รั้งวามไม่ให้ไปพบ คุณภาคได้หรอก คืนนี้เจอกันที่เดิมนะคะ”
“ตามใจคุณวามเถอะครับ”
“ขอบคุณค่ะ” วามรินพูดเสียงใส “คุณภาคนอนต่อนะคะ วามไม่กวนแล้ว บายค่ะ”
ภาคภูมิวางหูโทรศัพท์ วามรินไม่ได้อยู่ในความคิดคำนึง
ของเขาตอนนี้ และเขาไม่ได้นอนต่อ เพราะสายตากำลังมองไปยัง กระโปรงริ้วฟ้าและชุดชั้นในสีดำตัวจิ๋วกองอยู่บนพื้น เสื้อเชิ้ตและ กางเกงของเขาก็วางระเนระนาดอยู่บนพื้นไม่ห่างกัน
ผู้หญิงเมื่อคืนนี้เป็นใครกันนะ เธอช่างเข้ากับเขาได้ดีแท้ๆ
ทั้งรุกทั้งรับราวกับเป็นคู่ขากันมานานแสนนาน เขาไม่เห็นหน้าเธอ
แต่...ชายหนุ่มขมวดคิ้วยิ้มนิดๆ กับตัวเอง มันคลับคล้ายคลับคลา ราวกับว่า เธอเป็นสาวบริสุทธิ์ อะไรจะเจอได้อย่างนี้ที่นี่
เขาใช้เท้าเขี่ยผ้าห่มให้ตกพื้น เพื่อที่จะค้นหาประจักษ์พยาน ในความคิดของตัวเอง... ผ้าปูที่นอนมีจุดแดงเป็นวงจริง ๆ แล้วนี่แม่สาว พรหมจรรย์ผู้เร่าร้อนของเขาหายไปไหนเสียเล่า เธอน่าจะปลุกเขาเอา กันอีกสักตั้งเช้านี้...บ้าเอ๊ย! แค่คิดเขาถึงกับเกิดอาการแข็งชันขึ้นมา ทีเดียว
ภาคภูมิยิ้มขำกับตัวเองแล้วลุกขึ้นยืนทั้งตัวเปลือยเปล่า อาการปวดมึนศีรษะเกิดขึ้นกับเขา เมื่อคืนเขาคงดื่มเข้าไปไม่น้อย ไม่งั้นคงไม่หลับเป็นตายอย่างนี้...จะสิบเอ็ดโมงเข้าไปแล้ว
ชายหนุ่มสะบัดหน้าแล้วเดินโทงๆ เข้าห้องน้ำ บางทีเธอ อาจจะอยู่แถวชายหาดก็ได้...ก็ชุดเธอยังอยู่นี่นา แล้วเขาจะรู้ไหม ว่าเธอคือคนไหน เพราะเมื่อคืนตอนอยู่ที่ผับ ก็เจอเอาผู้หญิงหลาย คนเหมือนกัน ก็คงจะเป็นสักคนที่เขาหิ้วกลับมา เมื่อคืนมันมืดจนเขา ไม่เห็นหน้าเธอ รู้แต่ว่าหุ่นอวบอั๋นเต็มไม้เต็มมือเขาแท้ ๆ ถ้าได้จับ อีกละก็ เขาจำได้แน่...แล้วเขาจะหาญกล้าเอามือไปจับหน้าอกสาวๆ เพื่อค้นหาเธอทั่วหาดได้ยังไง...ภาคภูมิยิ้มออกมาเมื่อคิดถึงตรงนี้
เขาออกจากห้องน้ำมีผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันท่อนล่างเอาไว้ เปิดตู้หยิบเสื้อยืดคอปกกับกางเกงยีนขาสั้นที่เคยทิ้งไว้มาสวม แล้วจึง หยิบเสื้อเชิ้ตและกางเกงที่ตัวเองถอดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนโยนใส่ตะกร้า
ซัก มองชุดชั้นในและกระโปรงของเธอที่ถอดกองอยู่แล้วก็ส่ายหัว
แม่คุณเอ๋ย ไม่รู้จักเก็บ
เขาบ่นพึมก่อนจะไปหยิบชุดของเธอโยนใส่ตะกร้าเช่นกัน แต่บิกินี่ตัวจิ๋วของเธอหล่นแหมะอยู่ข้างตะกร้าไม่เข้าเป้า จึงต้องเดิน

ไปหยิบเองอีกครั้ง ความนิ่มลื่นของเนื้อผ้าทำให้จินตนาการต่อ... จะ
เป็นไงนะ ถ้าเธอใส่แต่ชุดชั้นในให้เขาดูเท่านั้น คงร้อนเซ็กซี่และเขาคง...
“อุ๊บ!” ภาคภูมิอุทานความคิดปึ๋งปั๋งสะดุดลง เมื่อเดินไป เหยียบอะไรบางอย่างที่แหลมพอจะทิ่มให้เขารู้สึกเจ็บ เมื่อก้มไป หยิบขึ้นมา ก็เห็นก้านตุ้มหูที่เขาเหวี่ยงออกมาตั้งแต่เมื่อคืนนี่เอง ปลายแหลมของมันกระดกขึ้นทิ่มที่เท้าเขา มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
ภาคภูมิมองหาอีกข้างก็พบว่ามันตกอยู่ไม่ห่างกัน ถ้าเธอ ไม่ใช่คนมั่นใจอย่างเต็มที่ก็ต้องเพี้ยนแน่ ที่ใส่ตุ้มหูสองข้างไม่เหมือนกัน ข้างหนึ่งเป็นตัววายอีกข้างเป็นตัวอาร์ แต่เอะ...หรือว่าจะเป็นแฟชั่น ใหม่ เขาเดาะตุ้มหูในมือเล่นก่อน ที่จะเอาไปวางที่โต๊ะเครื่องแป้งเดิน ออกจากห้อง
ชายหนุ่มกำลังจะลงบันไดอยู่พอดี เมื่อนางพิทยาคนดูแล บ้านพักของเขาเดินเข้ามา
“คุณภูมิบอกให้เรียนคุณว่า คุณแม่ป่วยต้องรีบกลับค่ะ”
ภาคภูมิพยักหน้ารับรู้ เขามาถึงเมื่อคืนเจอกับรัชภูมิ แต่มัน ก็ทั้งเมาทั้งมืด เขาแปลกใจที่เจอกับรัชภูมิที่นี่ พอๆ กับรัชภูมิที่ดูเหมือน จะดีใจเป็นบ้าเป็นหลังที่เจอเขา ชวนเขาดื่มสองสามแก้ว แล้วบอก ว่าจะกลับโรงแรม เขาก็ไม่ได้เซ้าซี้ให้พักที่นี่ แต่ตั้งใจว่าถ้าน้องชายยัง ไม่กลับก็จะนัดกินข้าวเย็นสักหน่อย เพราะไม่ค่อยจะได้เจอกัน งาน แต่งงานของรัชภูมิเขาก็ไม่ได้ไปเพราะยุ่งอยู่กับงาน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่อง ที่จะทำให้เขารู้สึกผิดอะไร เพราะเขาห่างเหินจากครอบครัวเป็นปกติ อยู่แล้ว แต่ข่าวการป่วยของมารดา ทำให้เขาเปลี่ยนใจที่จะเดินลงชาย หาด เดิยย้อนเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า อดจะมองตุ้มหูที่วางเอาไว้ไม่ ได้อยู่ครู่หนึ่ง...หน้าตาเป็นยังไงไม่รู้ แต่ริมฝีปากช่างนุ่มหวานเร่าร้อน หน้าอกนั้นก็...

ภาคภูมิสะบัดหน้า จะบ้าตาย เขาเป็นอะไรถึงได้มาคิด
ถึงเป็นวรรคเป็นเวร เขาหิ้วเธอมาจากผับไหนกันนะ เพราะเมื่อคืนก็ดื่ม สนุกสนานกับเพื่อนเปลี่ยนไปหลายแห่งเหมือนกัน มันน่าเซ็งเป็นบ้า ที่เมาแล้วจำไม่ได้ขนาดนี้ รัชภูมิคงจะเห็นว่าเขาหิ้วผู้หญิงมาด้วย จึงรีบแยกตัวไป แต่ก็ให้ตาย ผ่านมากี่คนแล้วก็ไม่เคยนึกถึงเหมือน แม่สาวคนนี้ อาจจะเพราะเขาคิดหน้าเธอไม่ออกก็ได้ จึงต้องคิดถึง อยู่อย่างนี้
ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือก ก่อนจะหยิบเงินจากกระเป๋าวาง บนโต๊ะใช้ตุ้มหูทับไว้ เดินออกมาสั่งกับนางพิทยาว่า
“ถ้ามีผู้หญิงหุ่นดีๆ สวยๆ มาถามหาฉัน บอกว่าฉันมีธุระ ต้องรีบไป ให้เขาทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ด้วยจะติดต่อกลับไป เสื้อผ้าเขา ซักแล้วก็ทิ้งไว้ในห้องนั่นแหละ เอ...เอางี้ก็ได้”
ภาคภูมิเหมือนลังเล ก่อนจะหยิบเอาปากกาเขียนเบอร์ โทรศัพท์ตัวเองยื่นให้นางพิทยา...เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มให้เบอร์โทร กับผู้หญิงก่อน
นางพิทยารับกระดาษจากเขามาอย่างขำๆ ดูเหมือน ภาคภูมิจะพะวักพะวนชอบกล เมื่อเขาไปแล้วนางก็อดเปิดดูไม่ได้ แต่มันเขียนไว้แค่ โทรหาผมนะ ตอนท้ายมีเบอร์โทรศัพท์ของภาคภูมิ นางพิทยายิ้มส่ายหัว ก่อนพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บไว้
ขณะที่ภาคภูมิเดินไปที่รถก็นึกตลกตัวเองที่ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ ให้กับผู้หญิงที่เขาไม่เห็นหน้าค่าตาแม้แต่น้อย แต่ดันบอกไปได้ว่าเธอ หุ่นดีสวยๆ ก็จะให้เขาพูดว่ายังไงล่ะ ในเมื่อมือที่สัมผัสเธอทั่วกาย ทั้งคืนมันบอกเขาอย่างนั้น... แต่จำนวนเงินที่วางไว้ให้ มันน่าจะเป็น แรงจูงใจให้เธอโทรหาเขา สนุกกันอีกสักคืนสองคืน ก่อนที่เขาจะกลับ สิงคโปร์ก็ได้

^--^

มือใหม่หัดโพสต์
ยังจัดหน้าไม่ค่อยจะถูก
หมดเวลาแล้ว
วันหลังมาทำให้ใหม่ค่ะ ^--^

https://www.faceb...pda?ref=hl
แก้ไขโดย Spannga เมื่อ 17-11-2014 11:13
 
ส่งข้อความส่วนตัว
Buddy
#2 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 03-11-2009 15:11
ภาพประจำตัวผู้ใช้

สมาชิก

ข้อความ: 96
เข้าร่วม: 02.11.09

มาอ่านบทแรกค่ะ เมื่อวานอ่านบทสองไปแล้ว
คราวนี้เลยอยากอ่านทั้งเรื่องเลยพี่ฟี
หนังสือจะออกเมื่อไหร่คะ ^^
 
ส่งข้อความส่วนตัว
Spannga
#3 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 03-11-2009 15:34
ภาพประจำตัวผู้ใช้

Super Administrator

ข้อความ: 60
เข้าร่วม: 13.08.08

ทางโรงพิมพ์ก็บอกว่าน่าจะได้ประมาณวันที่ 14-15

แต่ว่าช่วง 15-20 พี่ฟีไม่อยู่ค่ะ หนีเที่ยวค่ะ ^--^
 
ส่งข้อความส่วนตัว
moolar
#4 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 03-11-2009 17:30
ภาพประจำตัวผู้ใช้

สมาชิก

ข้อความ: 10
เข้าร่วม: 03.11.09

ซื้อๆๆๆ ค่ะพี่ฟีขา ^^

ปล. ทำไงเราถึงจะเป็นซูเปอร์แอ๊ดมินมั่งอ่ะ คริคริ
Angryคนอย่างฉัน...มันส์เต็มบาท
 
ส่งข้อความส่วนตัว
Spannga
#5 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 03-11-2009 18:25
ภาพประจำตัวผู้ใช้

Super Administrator

ข้อความ: 60
เข้าร่วม: 13.08.08

เออแฮะ พี่ฟีเป็นได้ไงก็ไม่รู้

เดี๋ยวถ้ารู้จะแต่งตั้งให้มูล่าร์เป็นบ้างGrin
 
ส่งข้อความส่วนตัว
Rinwine
#6 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 04-11-2009 10:19
สมาชิก

ข้อความ: 50
เข้าร่วม: 04.11.09

เข้ามาอ่านบทที่ 1 ค่ะ
ติดใจภาคภูมิซะแล้วสิคะ
Shock
 
ส่งข้อความส่วนตัว
pair
#7 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 04-11-2009 12:57
สมาชิก

ข้อความ: 1
เข้าร่วม: 04.11.09

เมื่อวันก่อนได้อ่านบทที่2 ยังเสียดายว่าไม่ได้อ่านบทที่1
ตอนนี้เริ่ม อยากอ่านบทต่อๆไปแล้วค่ะ อยากอ่าน..อยากอ่าน
 
ส่งข้อความส่วนตัว
Buddy
#8 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 04-11-2009 15:50
ภาพประจำตัวผู้ใช้

สมาชิก

ข้อความ: 96
เข้าร่วม: 02.11.09

พี่ฟีเที่ยวเผื่อด้วยนะคะ อยากไปเที่ยวบ้าง แต่งานท่วม ต้องเคลียร์ออกวันต่อวันเลย ฮ้อย..เหนื่อย

มาบ่นแล้วก็ไป อิอิ ^^
 
ส่งข้อความส่วนตัว
Niree
#9 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 04-11-2009 18:54
สมาชิก

ข้อความ: 99
เข้าร่วม: 04.11.09

ตามมาอ่านบาปรัก ฯ แล้วค่ะ สนุกมาก
คุณฟีเขียนได้เซ็กซี่จัง แถมทิ้งปมไว้ให้ขบคิดหลายปมเลยนะคะ
ชอบมากเลยค่ะ อยากเขียนให้ได้อย่างนี้บ้าง
แต่ตอนนี้ต่อมอีโรติคไม่ค่อยทำงาน ถ้าหายเครียดเมื่อไหร่
จะขอมาซุ่มเขียนเรื่องร้อน ๆ อยู่ที่นี่อีกแห่งค่ะ

เที่ยวเผื่อด้วยนะคะ
 
ส่งข้อความส่วนตัว
mist_jasmine
#10 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 05-11-2009 01:23
ภาพประจำตัวผู้ใช้

สมาชิก

ข้อความ: 6
เข้าร่วม: 05.11.09

หนังสือ...สั่งซืื้อได้ยังงัยค่ะ ผ่านเมลล์หรือว่าผ่านบ็อกนี้ได้เลย เคยซื้อแต่ตามร้านน่ะค่ะWink
 
ส่งข้อความส่วนตัว
Spannga
#11 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 05-11-2009 08:48
ภาพประจำตัวผู้ใช้

Super Administrator

ข้อความ: 60
เข้าร่วม: 13.08.08

คอปเตอร์ ติดใจภาคภูมิซะแล้ว ฮ่าๆๆ
เอาผู้การเมฆเก็บใส่ลิ้นชักหรือคะ ^--^

คุณpair
วันนี้มาเติมบทที่ ๓ ให้แล้วค่ะ
เรื่องนี้เขียนจบแล้วสบายใจได้ว่า
ไม่ต้องรอนานค่ะ ^--^

บัดดี้
งานท่วมตัว สู้ๆๆค่ะ
แล้วจะเที่ยวเผื่อ ^--^

คุณปู
เอ๊ย! ได้ไง
ต่อมอีโรติกไม่ทำงาน
แล้วใครจะหุงข้าวให้กินล่ะ ฮ่าๆๆๆ ฮิ้ว
หายเครียดแล้วมาเลยนะคะ รออยู่ค่ะ ^--^

คุณหมอก
หนังสือ บาปรักสีชมพู
ไม่มีจำหน่ายทั่วไปค่ะ
จะมีก็ที่ร้านสามสิบจตุจักร
แล้วก็สั่งซื้อที่เว็บค่ะ ประมาณวันที่ ๒๑-๒๒ พฤศจิกายน นี้ค่ะ
รายละเอียดสั่งซื้อ ตามลิงค์นี้เลยนะคะ

http://phiilipda....6&t=91
ขอบคุณค่ะ

^--^
แก้ไขโดย Spannga เมื่อ 05-11-2009 08:50
 
ส่งข้อความส่วนตัว
wahim
#12 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 05-11-2009 09:53
สมาชิก

ข้อความ: 1
เข้าร่วม: 02.11.09

ยังไม่ได้อ่านเลยคะ พี่ฟี เข้ามาเห็นก็เมื่อจะออกเดินทางแล้ว (ไปตรังน่ะคะ) ฮิมขอต๊ะ ไว้ก่อนแล้วกันคะ กลับมา จะตามเข้ามาอ่านแน่นอนคะ^^
 
ส่งข้อความส่วนตัว
sea_angel
#13 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 11-11-2009 22:59
สมาชิก

ข้อความ: 2
เข้าร่วม: 11.11.09

เมื่อวานได้อ่านแต่ตอนที่ 2 วันนี้ก้อได้อ่านตอนแรกสมใจแล้ว...
ต้องรีบไปซื้อมาอ่านแล้วล่ะ ...
 
ส่งข้อความส่วนตัว
thassada
#14 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 14-11-2009 09:49
ภาพประจำตัวผู้ใช้

สมาชิก

ข้อความ: 157
เข้าร่วม: 11.11.09

แวะมาอ่านบทนี้ก่อนค่ะ จะเขียนได้แบบนี้ไหมหนอFrown
 
ส่งข้อความส่วนตัว
amornrat
#15 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 15-11-2009 06:30
สมาชิก

ข้อความ: 5
เข้าร่วม: 14.11.09

ขอบคุณนะค่ะ ที่เปิด account ให้ รับรองว่าวันนี้โอนเงินค่าหนังสือแน่นอน แล้วอย่าลืมรีบส่งมาให้อ่านต่อให้จบนะค่ะ

PuPu
 
ส่งข้อความส่วนตัว
Phoophanam
#16 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 25-11-2009 14:48
สมาชิก

ข้อความ: 6
เข้าร่วม: 25.11.09

ชอบมากค่ะ...หลงรักภาคภูมิแล้ว ถ้าไม่สั่งทาง web จะหาซื้อได้ที่ร้านไหนบ้านคะ ประมาณ B2S หรือ อัมรินทร์ มีขายไหม คราวที่ซื้อคลื่นทรายใต้แสงดาว ซื้อที่ ซีเอ็ด แต่ไม่มีส่วนลดของ ซีเอ็ดหน่ะค่ะ...รอคำตอบนะคะ อยากอ่านต่อแล้วง่ะ
 
ส่งข้อความส่วนตัว
Spannga
#17 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 25-11-2009 14:53
ภาพประจำตัวผู้ใช้

Super Administrator

ข้อความ: 60
เข้าร่วม: 13.08.08

วาฮิม
อ่านจบแล้วยัง ^--^

คุณ sea_angel
ซื้อได้แล้วยังคะ ^--^

คุณ Thassada
ต้องสนุกทำได้อยู่แล้วค่ะ

คุณอมรรัตน์
ขอบคุณมากค่ะ

คุณ Phoophanam
ถ้าไม่สั่งที่เว็บ ก็ต้องร้านสามสิบบุ้คค่ะที่จตุจักรค่ะ
ร้านอื่นๆ ไม่มีวางขายค่ะ ขอบคุณค่ะ ^--^
แก้ไขโดย Spannga เมื่อ 25-11-2009 14:58
 
ส่งข้อความส่วนตัว
Phoophanam
#18 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 27-11-2009 08:41
สมาชิก

ข้อความ: 6
เข้าร่วม: 25.11.09

มิน่า เมื่อคือไปเดินหา หนังสือที่ซีเอ็ด และ B2S ก็ไม่มี..แบบใจร้อนอยากอ่าน อยากรู้เรื่อง เร็วๆ..หน่ะค้ะ...ถ้ายังงั้นเดี่ยววันนี้จะไปซื้อที่ สามสิบบุ๊คเลข..แต่ทำไมมีแต่ที่สามสิบบุ๊ค ที่เดียวหล่ะคะ...เสียดายแทนคนอื่นที่บังเอิญ ไม่ได้เข้า web นี้ แล้วอดอ่านหน่ะค่ะSmile
 
ส่งข้อความส่วนตัว
arada
#19 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 01-12-2009 17:23
ภาพประจำตัวผู้ใช้

สมาชิก

ข้อความ: 48
เข้าร่วม: 01.12.09


โอย...พี่ฟี่ ณดาไม่น่าเข้ามาอ่านก่อนงานเสร็จเลย สุดท้าย ต้องทิ้งงานสักวัน เพื่อบาปรักสีชมพูใช่ไหมเนี่ย Shock
 
ส่งข้อความส่วนตัว
rcasia
#20 พิมพ์ข้อความ
โพสเมื่อ 03-12-2009 16:06
สมาชิก

ข้อความ: 1
เข้าร่วม: 21.11.09

ตามมาเป็นกำลังใจให้พี่ฟิลิปดาจ้า หลังจากหายไปนานแสนนาน ><Wink

 
ส่งข้อความส่วนตัว
ไปยังฟอรั่ม:
แสดงผลในเวลา: 0.09 วินาที
234,266 ผู้เยี่ยมชม